Work Text:
Mai ujęła twarz Teruko w swoje dłonie, zmuszając ją, by spojrzała jej w oczy. Teruko znów powtarzała swoją mantrę, w którą tak uparcie wierzyła.
– Nie jesteś przekleństwem, Teruko.
– Ale, Mai! Ludzie wokół mnie umierają, mają wypadki! Gdziekolwiek się nie pojawię, zawsze dzieje się coś złego!
– To nie twoja wina, Teruko. To wszystko, to tylko zbieg okoliczności.
Teruko otworzyła usta, by jej odpowiedzieć, ale Mai uciszyła ją krótkim, lecz głębokim, pocałunkiem. Ten jeden pocałunek był wystarczający, by uspokoić Teruko.
Cierpliwość Mai była wręcz anielska – inni ludzie mieliby dość skomlenia Teruko o tym, jak to ona nie była przekleństwem i złym omenem.
